σκέψεις...μετά απο κυριακάτικο καφέ

τελικά δεν ξέρω τι είναι πιό βαρύ
και αφόρητο απ' αυτά που κουβαλάμε,
το εγώ μας;
η απληστία, η επιθυμία, ο πειρασμός;
ή η ίδια μας η φύση,
η θρησκεία, η ηθική των κοινωνιών μας,
η μοναξιά ή η προσδοκία;...

-----

πού κρύβεται η λύτρωση;
στην αποδοχή της φύσης μας;
στο θάνατο των επιθυμιών;
στην τέλος της ζωής με την βιολογική έννοια;
στην Αγάπη, στα παιδιά, στον έρωτα,
στην Ελευθερία με κάθε κόστος;
στην υπέρβαση των ορίων μας;
στην ένωση με τον Δημιουργό;

Τελικά σκοτώνουμε το χρόνο μας
ή μας σκοτώνει εκείνος σιωπηλά...;